ยุคนั้นไม่มีใครไม่รู้จัก

ยุคนั้นไม่มีใครไม่รู้จัก

ถนนรัชดาภิเษก ปี พ.ศ. 2528 วางตัวเองไว้บนใจกลางป่าคอนกรีต มันคือยุคบุกเบิกของถนนสายโ-ล–กีย์อี-กสายหนึ่งของกรุงเทพฯ ยวดยานพาหนะยังไม่อลหม่านขวักไขว่เหมือนยุคปัจจุบัน แต่ความอลหม่านบัดซบนั่นแหละคือเสน่ห์ของกรุงเทพฯ ป่าคอนกรีต อ-าบ อ-บ นว-ด ชื่อดังหลายแห่งสิงสู่กันอยู่ที่นี่ ไม่ว่าจะเป็น ‘โพไซดอน’ หรือ ‘เอ็มมานูเอล’

บรรดาชายขี้เมื่อยทั้งหลายต่างขนเ-งินมาปรนเปรออารมณ์ใคร่เปลี่ยวเหงาของตัวเอง ปลดเปลื้องความเป็นหนุ่มให้ถลันออกจากร่างกาย เศรษฐีระดับกูรู หรือรัฐมนตรี พ่อค้าวาณิช ล้วนโคจรมาในถิ่นอ-โ-คจรถนนรัชดาแห่งนี้ มีตำนานเล่าขานกันไม่รู้จบ

บนตรอกซอกซอยหนึ่งบนถนนสายนี้ มีผับแห่งหนึ่งวางตัวเองไว้บนมุมถนน ท่ามกลางป่าล-ะเ-มาะ มันเป็นซอยที่ค่อนข้างคดเคี้ยวและอยู่ลึกจากถนนรัชดา แต่แม้มันจะอยู่ลึกเพียงใด วิญ-ญู-ชนผู้ใฝ่แสวงความหมายของดนตรีร็อคก็ไม่วายจะออกดุ่มด้นค้นหา เพราะที่นี่มียอดวงร็อคที่กำลังร่ำลือระบือเบงบนริมฝีปากเปื้อนเพลงร็อคและหัวใจร็อคแอนด์โรลล์เล่นประจำอยู่ที่นี่ บนป้ายหลอดนีออนวิทยาศาสตร์ประดิษฐ์ ไสวแสงแห่งค่ำคืนอ่านได้ใจความว่า A Taun Pub

ผับที่อ่านนามเป็นภาษาฝรั่งเศสแห่งนี้ ร่วมหุ้นกันโดยกลุ่มคนหนุ่มสจ๊วร์ตการบินไทย นัยว่า หลังจากการบินอยู่บนอากาศและการบังคับกลไกเครื่องบินที่เต็มไปด้วยอาการเกร็ง คร่ำเคร่งของขดประสาท พวกเขาอยากพักผ่อนกับดนตรีประเภทที่ขับไล่ความเมื่อยขบ และสามารถวิ่งถลาออกไปกลางฟลอร์ กระทืบเท้าอย่างเมามันส์กับเสียงกีตาร์กรีดและเขย่-าหัวใจให้ฮึกเหิม

เสียงกลองปลิ-ดวิ–ญ-ญาณราวกับจะกระช-า-กเ-นื้อ-ห-นังให้ขาดแหว่งวิ่น เบสกีตาร์กระ–งหัวใจจนมันล้นออกมานอก-เ-บ้า..กรีดร่ำของเสียงร้องโหยหวนสูงลิ่วเสี-ย-ดฟ้า…ทั้งหลายแห่งทั้งปวง เราเรียกมันว่า ‘Underground Music’ ดนตรีที่อเมริกัน จี.ไอ. นำมาเป็นมรดกตกทอดให้กับนักดนตรีชาวไทยในยุคฐานทัพเฟื่องฟู

การเล่นดนตรีในสไตล์อันเดอร์กราวนด์ถือเป็นความยอดเยี่ยม และแสดงความสามารถอันเอกอุของนักดนตรีเหล่านั้น โดยเฉพาะช่วงที่เปิดโอกาสให้มีการเล่นที่เรียกกันว่า by heart หรือศัพย์สากลคือ improvisation ที่ต่างเปิดโอกาสให้นักดนตรีแต่ละคนแสดงความสามารถออกมาเต็มที่ ไม่ว่าจะเป็น

การโซโล่กลองที่ยาวเหยี-ย-ด การตบเบสที่น่าทึ่ง การเล่นโซโล่กีตาร์ที่ตามใจตัวเองเราไม่แปลกใจที่ชื่อของ ช.อ้น ณ บางช้าง ยังติดอยู่บนริมฝีปากและหัวใจเปื้อนเพลงร็อคของวิญญูชนคนหลงใหลร็อคแอนด์โรลล์มาจนถึงวินาทีนี้ เขายึดมั่นกับการแสดงสดเป็นหัวใจสำคัญ และเป็นที่ร่ำลือระบือเบงโจษขานกันไม่สิ้นสุดในแวดวงชาวร็อคมาย้อนอดีตกันไม่มากเกินกว่าความจำเป็น

“ผมเป็นเด็กเ-กเ-ร ไม่ชอบเรียนหนังสือ เรียกว่าเป็นอันธพาลประจำซอยก็ว่าได้ งานประเภท-ตีหั-วห-ม-า ด่-าแ-ม่เจ๊-ก ยกพวกต-ะ-ลุ-มบอนแบบพวกเด็กช่า-งก-ลเ-ป็นที่โปรดปราน แต่แปลกที่คนสั-นด-านอย่างผมกลับมีหัวใจโน้มน้าวไปกับดนตรี ซึ่งมันขั-ดกัน-บร-รลัย พวกนักเล-งหัว-ไ-ม้-มั-กไม่ชอบฟังเพลง แต่ผมกลับหลงใหล เอลวิส เพรสลีย์, คลิฟฟ์ ริชาร์ด หรือพวกบลูส์อย่าง บี. บี. คิง,จอห์นนี วินเทอร์, อีริค แคลปตัน ผมฉุกคิดได้ว่า ถ้าผมขืนปล่อยให้ชีวิตเกเรอยู่อย่างนี้ไม่ดีแน่ ผมจึงหาทางออกด้วยการหัดเล่นกีตาร์กับเพลงง่าย ๆ พวกโพรเกรสชันสามสี่คอร์ด

“ผมมามุมานะเอาตอนที่เห็นพี่แหลม มอร์ริสัน เป็นดาวรุ่ง อยากเป็นร็อคสตาร์กับเขาบ้าง ผมจึงทิ้-งทุกสิ่งทุกอย่างหันหน้าเข้าหากีตาร์อย่างเอาจริงเอาจัง ผมโปรดปรานงานของ คาร์ลอส แซนทาน่า ผมจึงฝึกงานเพลงของเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย จนมาถึงวินาทีนี้ที่ผมเป็น ช.อ้น ณ บางช้าง ได้ ต้องขอบคุณ คาร์ลอส แซนทาน่า เขาเป็นผู้ชุบวิ-ญ-ญา-ณของผม ใครที่เป็นแฟนของวงนี้ ถ้าได้ฟังผมเล่นรับรองไม่ผิดหวัง” ช. อ้น เล่าถึงความหลังอย่างปริ่มเปรมดิ์ใจ

วงอันเดอร์กราวนด์ชั้นแถวหน้าในยุคนั้นมีอยู่ด้วยกันหลายวง วี.ไอ.พี.ของ แหลม มอร์ริสัน, คาไลโดสโคป ของ กิตติ กีตาร์ปืน, เฮฟวี่ เมาน์เท่น ของ เวชยันต์ ชีวโอสถ, อาฟเตอร์ดาย,พอยท์ อาฟเตอร์ ฯลฯ แต่ละวงก็ล้วนมีลีลาเป็นของตัวเอง และที่สำคัญพวกเขาตระเวนเล่นไปตามต่างหวัดที่มี จี.ไอ. ตั้งฐานทัพ The Fox ก็คือผลิตผลของทหาร จี.ไอ. เช่นกัน พวกเขาออกไปตระเวนเล่นที่โคราช อุบลราชธานี อุดรธานี ตาคลี…

“มันไม่ง่ายที่จะเล่นดนตรีของคนหัวดำอย่างเราให้ฝรั่งยอมรับ ผมยอมรับว่า วี.ไอ.พี. ของพี่แหลมได้รับความชื่นชมยอมรับจากฝรั่งอย่างกว้างขวาง มันทำให้เราฝึกปรือฝีมืออย่างไม่หยุดหย่อน อเมริกัน จี.ไอ. ไม่ว่าคนไหนก็ตาม ถ้าดนตรีเล่นถึงใจ คุณจะได้รับทิปอย่างงดงาม บางครั้งเงินทองก็คือกำลังใจที่ดี แต่บางทีมันก็ไม่จำเป็น

ถ้าเราเล่นดนตรีด้วยความรู้สึกรักมันอย่างแท้จริง ผมคิดว่า นักดนตรีรุ่นผมเอาใจใส่กับดนตรีมากกว่ารุ่นหลัง ๆ ที่มักจะเล่นเพื่ออวดตัวเองมากกว่า เล่นเพื่อความเท่เรียกความสนใจจากสาว ๆ แต่พวกผมเอาวิ-ญ-ญาณเข้าแลก หลายหนที่อดอยาก แต่เราก็รอดตัวมาได้ด้วยใจมุ่งมั่น…” เขากล่าวอย่างภาคภูมิมีอยู่ช่วงหนึ่งที่ดนตรีร็อคตกต่ำ การมาถึงของดนตรีดิสโก้ซึ่งใช้ดนตรีสังเคราะห์อย่างซินธิไซเซอร์แทนความสามารถของนักดนตรี ช.อ้น เกือบจะเลือกเล่นดนตรี โดยไปเปิดร้านขายก๋วยเตี๋ยวที่บางนา

“ชีวิตตอนนั้นสุด ๆ ครับ ดนตรีดิสโก้ทำให้ดนตรีร็อคหมดร-า-ค-า งานเล่นประจำก็ห-ดห-าย ผมเกือบถอดใจไปหลายหน แต่เราไม่ใช่พ่อค้า พระเจ้าคงสร้างมาให้เล่นดนตรีอย่างเดียว ในที่สุดก็ต้องย้อนกลับขึ้นมาสู่เวทีอีกหน เพื่อพิสูจน์ว่า ร็อคไม่เคยต-า-ย มันอาจซบเซาไปบ้าง แต่ผมก็ยังเชื่อมั่นว่ามันไม่ต-า-ย

“ดนตรีร็อคคือสมบัติอันมีค่าของอเมริกา ของอังกฤษ ทุกวงในยุค 70s ล้วนกลายเป็นตำนานที่เล่าขานกันไม่รู้จบ อย่าง Pink Floyd ในแวดวงโพรเกรสซีฟ ร็อค ใครจะเทียบเทียมเขาได้ หรือ Led Zepeplin คนรุ่นไหน ๆ ก็ยังเล่น Stairway to Heaven และแน่นอนผมก็ยังยึดหลักแนวทางของคาร์ลอส

แซนทาน่าครอบครัว ณ บางช้าง เป็นครอบครัวนักดนตรีทุกคน ลูกชายหรือลูกสาวของเขาต่างมีดนตรีในหัวใจและเลือกเดินเส้นทางตามพ่ออย่าง เอ๋-นรินทร ณ บางช้าง ที่ตามเส้นทางพ่อจนประสบความสำเร็จในแวดวงดนตรีร็อคหญิง หรือ ช.เอ ณ บางช้าง ลูกชายอีกคนที่เป็นนักร้องนำประจำเล่นกับพ่อ หรือ แฮ็ค–ฐาปนา ณ บางช้าง ก็เป็นมือกีตาร์วง Clash อันโด่งดัง

“ผมโชคดีที่ลูกทุกคนเอาดีทางดนตรีเลี้ยงตัวเองได้ทุกคน อย่างแฮ็คนี่ไปไกลกว่าเพื่อน เขาซื้อบ้านให้ผมอยู่ ทั้งที่ผมก็มีบ้านของตัวเองอยู่แล้ว เขาบอกเก็บไว้ขา-ยต-อนแก่ และกิจการของผมก็ไปได้เรื่อย ๆ”

About ดาวพระศุกร์

View all posts by ดาวพระศุกร์ →